2009 yılının son günlerindeyiz. Her yılın sonunda insanlar genellikle o yılın bir değerlendirmesini yaparlar. Ben Aralık ayı doğumluyum. Bu değerlendirmeyi hem yeni yaşım hem yeni yıl için yaparım. Yaşlar yükseldikçe baktığınız konular değişir. Ben bu yıl yaş kavramı üzerine biraz düşündüm. Yaş dediğin nedir? Doğanın ritmi değil mi?

BUNU BİZ YAPTIK

Bu günlerde pek çok toplantıya katıldım. Pek çok belediye başkanı ile görüştüm. İş adamları ile toplantılar yaptık. Vatandaşla konuştuk. Hemen hemen herkes kaçak yapılaşmadan şikayetçi. Bende gittiğim yerlerde gezerken pek çok mevzuata aykırı yapı gördüm. Bunu yanı sıra fen ve sağlık şartlarına uygun olmayan yapı gördüm. Peki ne yaptım. Hiç bir şey. Geldim ve Türkiye’nin imar sorunları hakkında pek çok konuştum.

Geçen gün elime eski mektuplar geçti. Kız kardeşim ilk görev yerine taşrada başlamıştı. O zamanlar Ankara’da bile telefon almak için on yıl beklerdiniz. İletişimin en iyi yolu mektuplaşmaydı. İşte o zamandan kalan mektuplardı elime geçen. Ailecek yazdığımız mektupları resimler, karikatürlerle süsledik. Bu mektupların birinde odamızın penceresinden görünümü suluboya ile resimlemişim. Şimdi o manzaranın yerinde yeller esiyor. Eskiden penceremden baktığımda gecekonduları görürdüm. Şimdi ise yerini modern yapılar aldı.

Geçen gün bir arkadaşımla konuşuyordum. “İnsanlığın tarih sahnesine çıktığından beri o kadar çok insan gelip geçti ki bu insanlar öldüler ve hesapladığımda adım attığımız her yerin mezarlık olması gerekir, bu da beni ürkütüyor” dedi.